viernes, 14 de agosto de 2015

El último mohicano (en audioso)


Lástima que  no apostara nada con él.
Su orientación fue buena pero su estimación falló.
Llegué a Molinillo a las 11:30 de la noche.
Indemne.
Había salido temprano de Montemayor del Río.
El mediodía y la tarde transcurrieron en Horcajo, su pueblo.



SE jubila el proximo año y vende las cabras. Su hijo no coge el testigo. Yo se la razón

Tumbas rupestras altomedievales. Buen traje de piedra


Letras impúbicas. Tu nombre me sabe a hierba


Acabo de ver la película. 
Magistral el acompañamiento de Tete Montoliu. Encantadora la estética sesentera. Los pucheros de la chica que le duele la cabeza. Romántico JMS

Porque te quiero a ti,
porque te quiero,
cerré mi puerta una mañana
y eché a andar.

Porque te quiero a ti,
porque te quiero,
dejé los montes
y me vine al mar.

Tu nombre me sabe a yerba
de la que nace en el valle
a golpes de sol y de agua.

Tu nombre me lleva atado
en un pliego de tu talle
y en el bies de tu enagua.

Porque te quiero a ti,
porque te quiero,
aunque estás lejos
yo te siento a flor de piel.

Porque te quiero a ti,
porque te quiero,
se hace más corto
el camino aquel.

Porque te quiero a ti,
porque te quiero,
mi voz se rompe como el cielo
al clarear.

Porque te quiero a ti,
porque te quiero,
dejo esos montes
y me vengo al mar.

jueves, 13 de agosto de 2015

Andanzas de estío 1

Criatura de dios
Esta criatura de dios no estaba muerta, 
sorprendida en plena siesta, 
soñaba contigo

El día más bello... Robleda
Gata
Todo por donde pasamos 
quedó quemado. Todo.
Allí do nuestro amor anidó
no quedan sino cenizas hoy.
Acaso las lluvias del otoño próximo
consigan vencer la pesadumbre
y limpiar con renovado ardor
la luz de tu nombre.

el portalón
Carros y carretas me vieron pasar con bardas
Carros y carretas me vieron pasar con heno
Mulas arrieras y bueyes conyugados.
Nadie abre la dulce puerta donde solo yo te espero

Triple
Me preguntan por donde voy...
Siempre digo que soy forastero pero no mucho,
que mantengo aquel vínculo 
o aquel otro, pero poco.

Les digo. Ser de cierto no se de donde soy,
podría decir donde me parieron.
Soy quien pasa hoy el camino 
y el camino no hace distingos.

No distingue ni quiere 
entre propios ni extraños,
entre nosotros o aquellos.
Todos lo modelaron 
como el puchero salió del barro.

No hay una identidad
sino múltiples identidades,
agrupadas en confederación de almas,
que Pereira sostiene.

Siento veramente que no se quién soy
y que tampoco importa,
que eso no cambia las cosas
ni a las personas que amé.

Que por nacer aquí 
tres identidades me corresponden,
la del padre, la del hijo
y que me falta por completar la tercera,
¿cuál es la tercera?
No, esa no la quiero.

Αθήνα, 1999

viernes, 7 de agosto de 2015

La omnipresencia de la pérdida II (en audioso)


La omnipresencia de la pérdida

Prob. 1989. Fot: Carmelo Calvo
(Texto extraído de Chinanski)
Un año antes de su muerte, Franz Kafka vivió una experiencia insólita.
Paseando por el parque Steglitz, en Berlín, encontró a una niña llorando desconsolada: había perdido su muñeca.

Kafka se ofreció a ayudar a buscar la muñeca y se dispuso a reunirse con ella al día siguiente en el mismo lugar.

Incapaz de encontrar a la muñeca compuso una carta “escrita” por la muñeca y se la leyó cuando se reencontraron:
- Por favor no llores, he salido de viaje para ver el mundo. Te voy a escribir sobre mis aventuras ... Este fue el comienzo de muchas cartas.
Cuando él y la niña se reunían, él le leía estas cartas cuidadosamente compuestas de aventuras imaginarias sobre la querida muñeca. La niña fue consolada. Cuando las reuniones llegaron a su fin, Kafka le regaló una muñeca. Ella obviamente la veía diferente de la muñeca original . Una carta adjunta explicó:

- Mis viajes me han cambiado …

Muchos años más tarde, la chica ahora crecida, encontró una carta metida en una grieta desapercibida dentro de la muñeca. En resumen, decía: 

- Cada cosa que amas es muy probable que la pierdas, pero al final, el amor volverá de una forma diferente

Kafka y la Muñeca...

miércoles, 5 de agosto de 2015

Audiosos y aviados

Audiosos y aviados... el ejército de desarrapados, las tropas financieras han alcanzado sus últimos objetivos militares. La guerra de clases ha terminado. Hemos ganado!!!

Gente ingente decadente,
podenco ibicenco blanco
Yeguas yangüesas exángües
y un metro de encaje negro

Audiosos y aviados. Cartucho y Regino...
Este día faltó "Bolerín" pero me ´lo encontré en la fiesta de Santiago en Valverde de Valdelacasa. Después de dos años castigado, ya puede volver a conducir. Y, cómo conduce! Como un fitipaldi.

Letras impúbicas. Στην Αμερική - En América


Στην Αμερική - Σωκράτης Μάλαμας

Ο τόπος που μεγάλωσα κρυφό παράπονο έχει,
που η θάλασσα δε δέχτηκε το χώμα του να βρέχει.
Παρ' όλα αυτά, του ωκεανού, ξέρω, το μαύρο κύμα
σε πάει ίσα στο βυθό σε πάει και στην Κίνα.

Α! και στην Αμερική
μαζί με τη Μαρίκα, το Δούσια, τον Κωστή. (2)

Τους βλέπω μπρος στα μάτια μου μες το παλιό βαπόρι
σα στρείδια στο κατάστρωμα οι μετανάστες όλοι.
Βουβές γυναίκες, άλαλες που δύναμη αναβλύζουν,
παιδάκια που δε νοιώθουνε το δρόμο που βαδίζουν.

Α! τα χρόνια τα παλιά
βαριά φορτία φεύγαν για την Αμέρικα. (2)

Του Κατσαρού ανεμίζουνε τα κατσαρά μαλλιά του, καθώς
κοιτάζει αντίθετα προς τη γενέτειρά του.
Του φέρνει ο άνεμος στ' αυτιά τραγούδια αγαπημένα,
τα 'παιξε στην κιθάρα του, τα 'δωσε και σε μένα.

Α! απ' την Αμερική
μαζί με τη Μαρίκα, το Δούσια, τον Κωστή. (2)

Και σαν το κουρελόβαρκο αδειάσει στο λιμάνι,
θα τους στοιβάξουν στη σειρά οι ξένοι πολισμάνοι. Άλλοι
θα 'χουν τον τρόπο τους και θα ευδοκιμήσουν
κι άλλοι ως να πεθάνουνε τη δίψα δεν θα σβήσουν.

Α! στην Αμερική,
Ελλάδα σαν αγριόχορτο φύτρωσες και κει. (2)

Letras impúbicas. Te voglio bene assai

letras impúbicas



Letras impúbicas... A Brisa do Coração


Pereira sostiene y mantiene...

A Brisa do Coração

Lua que brilha branca na manhã
Sobre o mercado dos melões de Ouro
Curiosa espreita as casas cor de rosa
À procura do nosso tesouro

O segredo a descobrir está fechado em nós
O tesouro brilha aqui embala o coração mas
Está escondido nas palavras e nas mãos ardentes
Na doçura de chorar nas carícias quentes

No brilho azul do ar uma gaivota
No mar branco de espuma sonoro
Curiosa espreita as velas cor de rosa
À procura do nosso tesouro

O segredo a descobrir está fechado em nós
O tesouro brilha aqui embala o coração mas
Está escondido nas palavras e nas mãos ardentes
Na doçura de chorar nas carícias quentes