jueves, 13 de agosto de 2015

Andanzas de estío 1

Criatura de dios
Esta criatura de dios no estaba muerta, 
sorprendida en plena siesta, 
soñaba contigo

El día más bello... Robleda
Gata
Todo por donde pasamos 
quedó quemado. Todo.
Allí do nuestro amor anidó
no quedan sino cenizas hoy.
Acaso las lluvias del otoño próximo
consigan vencer la pesadumbre
y limpiar con renovado ardor
la luz de tu nombre.

el portalón
Carros y carretas me vieron pasar con bardas
Carros y carretas me vieron pasar con heno
Mulas arrieras y bueyes conyugados.
Nadie abre la dulce puerta donde solo yo te espero

Triple
Me preguntan por donde voy...
Siempre digo que soy forastero pero no mucho,
que mantengo aquel vínculo 
o aquel otro, pero poco.

Les digo. Ser de cierto no se de donde soy,
podría decir donde me parieron.
Soy quien pasa hoy el camino 
y el camino no hace distingos.

No distingue ni quiere 
entre propios ni extraños,
entre nosotros o aquellos.
Todos lo modelaron 
como el puchero salió del barro.

No hay una identidad
sino múltiples identidades,
agrupadas en confederación de almas,
que Pereira sostiene.

Siento veramente que no se quién soy
y que tampoco importa,
que eso no cambia las cosas
ni a las personas que amé.

Que por nacer aquí 
tres identidades me corresponden,
la del padre, la del hijo
y que me falta por completar la tercera,
¿cuál es la tercera?
No, esa no la quiero.

Αθήνα, 1999

viernes, 7 de agosto de 2015

La omnipresencia de la pérdida II (en audioso)


La omnipresencia de la pérdida

Prob. 1989. Fot: Carmelo Calvo
(Texto extraído de Chinanski)
Un año antes de su muerte, Franz Kafka vivió una experiencia insólita.
Paseando por el parque Steglitz, en Berlín, encontró a una niña llorando desconsolada: había perdido su muñeca.

Kafka se ofreció a ayudar a buscar la muñeca y se dispuso a reunirse con ella al día siguiente en el mismo lugar.

Incapaz de encontrar a la muñeca compuso una carta “escrita” por la muñeca y se la leyó cuando se reencontraron:
- Por favor no llores, he salido de viaje para ver el mundo. Te voy a escribir sobre mis aventuras ... Este fue el comienzo de muchas cartas.
Cuando él y la niña se reunían, él le leía estas cartas cuidadosamente compuestas de aventuras imaginarias sobre la querida muñeca. La niña fue consolada. Cuando las reuniones llegaron a su fin, Kafka le regaló una muñeca. Ella obviamente la veía diferente de la muñeca original . Una carta adjunta explicó:

- Mis viajes me han cambiado …

Muchos años más tarde, la chica ahora crecida, encontró una carta metida en una grieta desapercibida dentro de la muñeca. En resumen, decía: 

- Cada cosa que amas es muy probable que la pierdas, pero al final, el amor volverá de una forma diferente

Kafka y la Muñeca...

miércoles, 5 de agosto de 2015

Audiosos y aviados

Audiosos y aviados... el ejército de desarrapados, las tropas financieras han alcanzado sus últimos objetivos militares. La guerra de clases ha terminado. Hemos ganado!!!

Gente ingente decadente,
podenco ibicenco blanco
Yeguas yangüesas exángües
y un metro de encaje negro

Audiosos y aviados. Cartucho y Regino...
Este día faltó "Bolerín" pero me ´lo encontré en la fiesta de Santiago en Valverde de Valdelacasa. Después de dos años castigado, ya puede volver a conducir. Y, cómo conduce! Como un fitipaldi.

Letras impúbicas. Στην Αμερική - En América


Στην Αμερική - Σωκράτης Μάλαμας

Ο τόπος που μεγάλωσα κρυφό παράπονο έχει,
που η θάλασσα δε δέχτηκε το χώμα του να βρέχει.
Παρ' όλα αυτά, του ωκεανού, ξέρω, το μαύρο κύμα
σε πάει ίσα στο βυθό σε πάει και στην Κίνα.

Α! και στην Αμερική
μαζί με τη Μαρίκα, το Δούσια, τον Κωστή. (2)

Τους βλέπω μπρος στα μάτια μου μες το παλιό βαπόρι
σα στρείδια στο κατάστρωμα οι μετανάστες όλοι.
Βουβές γυναίκες, άλαλες που δύναμη αναβλύζουν,
παιδάκια που δε νοιώθουνε το δρόμο που βαδίζουν.

Α! τα χρόνια τα παλιά
βαριά φορτία φεύγαν για την Αμέρικα. (2)

Του Κατσαρού ανεμίζουνε τα κατσαρά μαλλιά του, καθώς
κοιτάζει αντίθετα προς τη γενέτειρά του.
Του φέρνει ο άνεμος στ' αυτιά τραγούδια αγαπημένα,
τα 'παιξε στην κιθάρα του, τα 'δωσε και σε μένα.

Α! απ' την Αμερική
μαζί με τη Μαρίκα, το Δούσια, τον Κωστή. (2)

Και σαν το κουρελόβαρκο αδειάσει στο λιμάνι,
θα τους στοιβάξουν στη σειρά οι ξένοι πολισμάνοι. Άλλοι
θα 'χουν τον τρόπο τους και θα ευδοκιμήσουν
κι άλλοι ως να πεθάνουνε τη δίψα δεν θα σβήσουν.

Α! στην Αμερική,
Ελλάδα σαν αγριόχορτο φύτρωσες και κει. (2)

Letras impúbicas. Te voglio bene assai

letras impúbicas



Letras impúbicas... A Brisa do Coração


Pereira sostiene y mantiene...

A Brisa do Coração

Lua que brilha branca na manhã
Sobre o mercado dos melões de Ouro
Curiosa espreita as casas cor de rosa
À procura do nosso tesouro

O segredo a descobrir está fechado em nós
O tesouro brilha aqui embala o coração mas
Está escondido nas palavras e nas mãos ardentes
Na doçura de chorar nas carícias quentes

No brilho azul do ar uma gaivota
No mar branco de espuma sonoro
Curiosa espreita as velas cor de rosa
À procura do nosso tesouro

O segredo a descobrir está fechado em nós
O tesouro brilha aqui embala o coração mas
Está escondido nas palavras e nas mãos ardentes
Na doçura de chorar nas carícias quentes

martes, 4 de agosto de 2015

Podemos y la espiritualidad


Tiene golpes buenos

Histeria tormesina. Salvatierra de Filiberto



Qui dove il mare luccica
e tira forte il vento
su una vecchia terrazza davanti al golfo di Sorrento
un uomo abbraccia una ragazza
dopo che aveva pianto
poi si schiarisce la voce e ricomincia il canto
Te voglio bene assai
ma tanto tanto bene sai
e' una catena ormai
che scioglie il sangue dint' e' vene sai
Vide le luci in mezzo al mare
pensò alle notti la in America
ma erano solo le lampare
e la bianca scia di un'elica
sentì il dolore nella musica
si alzò dal Pianoforte
ma quando vide la luna uscire da una nuvola
gli sembrò più dolce anche la morte
Guardò negli occhi la ragazza
quegli occhi verdi come il mare
poi all'improvviso uscì una lacrima
e lui credette di affogare
Te voglio bene assai
ma tanto tanto bene sai
e' una catena ormai
e scioglie il sangue dint'e vene sai
Potenza della lirica
dove ogni dramma e' un falso
che con un po' di trucco e con la mimica
puoi diventare un altro
Ma due occhi che ti guardano
così vicini e veri
ti fanno scordare le parole
confondono i pensieri.
Così diventò tutto piccolo
anche le notti la in America
ti volti e vedi la tua vita
come la scia di un'elica
Ah si, e' la vita che finisce
ma lui non ci pensò poi tanto
anzi si sentiva felice
e ricominciò il suo canto
Te voglio bene assai
ma tanto tanto bene sai
e' una catena ormai
che scioglie il sangue dint'e vene sai